X بستن تبلیغات
X بستن تبلیغات
header
متن مورد نظر

تکامل جهان

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

هدف ما از این تحقیق بالابردن سطح اطلاعات خود و جامعه است که در گردآوری آن از منابع مختلف استفاده کرده ایم .

موضوع مورد نظر « چگونگی تشکیل جهان است.» . که نخستین مرحله پیدایش جهان انفجاری بزرگ بود که در میان کهکشانها روی داد. انبساط از انفجار بزرگ آغاز شد و براثر نیروی گرانش سرانجام متوقف خواهد شد . و با مطالعه کهکشانهای شناور در فضا تنها چیزی که در می یابیم فاصله های دوردست تاریخ جهان است

چکیده:

هدف ما از این تحقیق بالابردن سطح اطلاعات خود و جامعه است که در گردآوری آن از منابع مختلف استفاده کرده ایم .

موضوع مورد نظر « چگونگی تشکیل جهان است.» . که نخستین مرحله پیدایش جهان انفجاری بزرگ بود که در میان کهکشانها روی داد. انبساط از انفجار بزرگ آغاز شد و براثر نیروی گرانش سرانجام متوقف خواهد شد . و با مطالعه کهکشانهای شناور در فضا تنها چیزی که در می یابیم فاصله های دوردست تاریخ جهان است.

با وجود خلاء فضای بین ستاره ای به نظر می رسد جرم جهان ما کمتر از آن باشد که بتوان در آینده منقبض شود . جهان در حال انبساط است و نیروهای جاذبه بین مواد باعث کند شدن این انبساط می شود و بعد از دورانهای بسیار طولانی سیاهچاله ها از بین می روند اگر چه به ظاهر غیر قابل قبول است ، اما تحقیقات دانشمندان این باور را امکان پذیر می نماید .

ما د راین تحقیق از منابع متعددی که در آخر تحقیق نام برده شده استفاده نمودیم به عنوان مثال :

اینترنت، دوستان ، دبیران، کتابخانه، پژوهش سرا.

امیدواریم که این تحقیق راهکاری عملی برای خود و جامعه علمی نجوم داشته باشد.

با تقدیم و تشکر از دبیران ودوستان که ما را در تهیه این پژوهش یاری نمودند.

 

واژگان کلیدی:

۱- پیش ستارگان:                                   

۲- نوسان

۳- نیروی گرانش: جاذبه زمین                    

۴- کائنات باز:

۵- کائنات بسته:                                     

۶- آتش گوی:

۷- کویرزارها:                                                      

۸- سماوات: آسمانها

۹- سیاه چاله

 

تکامل جهان

مقدمه:

جهان بزرگترین معمای اخترشناسی است. آیا جهان آغاز و پایانی دارد؟ اگر چنین است کی و چگونه؟ انسان همواره در برابر جهان و تخمین اندازه و سن آن ناتوان بوده است. اخترشناسی نوین ، بر مبنای یافته‌ها و تئوریهای جدید در پی حل این معما است.بشر در پرتو حس کنجکاوی خواهان درک راز هستی و معمای او همواره می خواهد بفهمد سرآغاز هستی و سرانجام آن کجاست. برای یافتن پاسخ سوالهایی که به کل جهان مربوط می‌شود، باید به دور دستها نظر افکند. باید جهان را چنان تجسم کرد که کهکشانها و خوشه‌ کهکشانها ، اجرام بسیار کوچکی به نظر رسند. آنگاه همانند ماکتی که از یک کارخانه یا شهر بزرگ می‌سازند، ماکت جهان را می‌توان ساخت. شواهد بسیاری در جهان وجود دارد که نشان می‌دهد که جهان از آغاز تا کنون در حال گسترش و انبساط بوده است. این انبساط تا کی ادامه خواهد داشت معلوم نیست، ولی در طی آن جهان رو به تکامل گذاشته و اجرام مختلف آسمانی شکل گرفته‌اند. نگاه اجمالی جهان پیرامون ما چنان پهناور است که ابعاد آن در اندیشه بشر نمی‌گنجد. به هر سو که تلسکوپها را متوجه می‌کنیم، دسته دسته کهکشان می‌بینیم و علائم رادیویی دور دست‌ترین کویزارها را می‌شنویم. شکوه کیهان ما را در شگفت فرو می‌برد و از خود می‌پرسیم که اینها چگونه ، کی و کجا پدید آمده‌اند؟

 

اولین مرحله پیدایش جهان

نخستین مرحله پیدایش جهان انفجاری بزرگ بوده که کهکشانها را همچون ترکشهایی پرتاب کرده است. در این حالت ، دما و چگالی به طرز باورنکردنی زیاد بوده است، بطوری که هنوز هم اثرات آن در جهان باقی است، اخترشناسان رادیویی دریافته‌اند که امواج رادیویی ضعیفی در سرتاسر جهان پراکنده است. اینها در واقع پژواک میرای امواج رادیویی انفجار بزرگ هستند. به این طریق معلوم شده است که فضا کاملا سرد نیست، بلکه در اثر گرمای حاصل از انفجار بزرگ دمای کنونی جهان حدود ۳ کلوین بیشتر از صفر مطلق ، پائین‌ترین دمای ممکن است.

 

نظریه انفجار بزرگ

بنا به این نظریه همه ماده و انرژی که در حال حاضر در جهان وجود دارد، زمانی در گوی کوچک ، بینهایت سوزان ولی بی‌اندازه چگال متمرکز بوده است. این آتش‌گوی کوچک بیشتر متشکل از هیدروژن و اندکی هلیوم بود. در حدود ۱۰ الی ۱۵ میلیارد سال پیش این آتش‌گوی منفجر شد (انفجار بزرگ) و طوفانهایی از گاز عمدتا متشکل از پروتونها ، نوترونها ، الکترونها و مقداری ذره آلفا که در اقیانوس وسیعی از آتش غوطه‌ور بودند، به فضا فرستاد. با مشاهده تغییر مکان سرخ ، انبساط آن هنور هم ادامه دارد (انبساط جهان). با گذشت زمان تراکم ماده در بسیاری از نقاط این توده گاز پدید آمد (که سحابی نامیده می‌شود).

 

پیش ستارگان

بسیاری از پیش ستارگان در حالی که تحت تأثیر نیروهای گرانش و گریز از مرکز خود کوچک و پهن می‌شوند، ناپایدار شده، موجب می‌شوند که توده‌های کوچکتری از گاز از آنها جدا شوند و سپس ستارگان را تشکیل دهند و پیش ستاره‌ها نیز به نوبه خود پیش قمرها را بوجود آورند و سرانجام پیش ستاره‌ها ، ستاره شوند.

پیش سیاره و پیش قمرها

پیش سیاره و پیش قمرها نیز پس از آنکه سرد ، متراکم و منقبض شدند، به صورت سیارات و اقمار در آمدند تا جائی‌که مرحله تبدیل پیش ستاره‌ای به ستاره در مورد خورشید ۵ میلیارد سال پیش صورت گرفت. سیارات و اقمار منظومه شمسی نیز اندک زمانی بعد تشکیل شدند.

 

نظریه جهان نوسان کننده

مطابق این نظریه انبساطی که با انفجار بزرگ آغاز شد، بر اثر نیروی گرانش سرانجام متوقف خواهد شد و انقباض را شروع خواهد کرد و مجددا همه ماده جهان را به آتش‌گوی اولیه باز خواهد گرداند. سپس انفجار بزرگ دوم روی خواهد داد و روند تکامل بار دیگر آغاز خواهد شد. مطابق این نظریه چنانچه جهان سیکلی باشد، فاز انبساطی آینده از فاز مربوط به سیکل امروزی دوبار بیشتر طویل خواهد بود.

نظریه جهان پایدار

تصویری که طرفداران این نظریه ترسیم می‌کنند را می‌توان به صورت زیر خلاصه کرد:
۱-جهان آغاز و انجام ندارد.

۲-جهان همیشه به صورتی بوده و خواهد بود که اکنون به چشم می‌آید.

۳-گازها ، غبارها و انرژی که ستارگان در پیری از خود دفع می‌کنند، مواد خاصی است که ستارگان جدید از آن بوجود می‌آیند.

 

تسخیر جهان

شاید در ده هزار سال بعد ، انسان بتواند در مجاورت ستارگان دیگر به حیات خود ادامه دهد، ولی آیا خواهد توانست که جهان را فتح کند؟ کویزارهای کشف شده ده هزار میلیون سال نوری دورند و هزاران میلیون کهکشان در فاصله هزاران میلیون سال نوری قرار دارند. اندازه کهکشان سدی است که مسافرت و ارتباط ما را محدود می‌کند. با مطالعه کهکشانهای شناور در فضا و کویزارهای شعله‌ور تنها چیزی که یاد می‌گیریم، به فاصله‌های دوردست و تاریخ پیشین جهان مربوط می‌شود. این بخش از زیبایی مسحور کننده اخترشناسی است که به عنوان کهنترین یادگار گذشته کائنات ، اکنون یکی از هیجان‌انگیزترین دوران تاریخ خود را می‌گذراند.

 

پیدایش جهان

طبق نظریه انفجار بزرگ ، جهان حدود ۱۵ میلیارد سال پیش بر اثر انفجاری عظیم بوجود آمد. جهان در آغاز بسیار کوچک ، درخشان ، داغ و متراکم بود، اما از آن زمان تا کنون ، در حال انبساط بوده است (شعاع کنونی جهان حدود ۱۵ میلیارد سال نوری است ). طی این انبساط ، مقادیری از جرم آن متراکم شده و میلیاردها میلیارد ستاره را بوجود آورده است. این ستارگان در کهکشانهایی متمرکز شده‌اند که حدود ۱۰ میلیارد از آنها در جهان شناخته شده ، وجود دارد. این کهکشانها را که بوسیله گستره‌های پهناوری از فضای خالی از یکدیگر جدا گشته‌اند، در قالب خوشه‌ها و ابرخوشه‌ها گروه بندی می‌کنند.

 

جهان اولیه

اسطوره سرایان برای جهان آفرینشهای خیالی بسیار اختراع کرده‌اند که بیشتر آنها درباره آفرینش خود زمین است و بقیه جهان به سرعت به صورت آسمان یا سماوات از آن جدا شده‌اند. بطور کلی ، آفرینش در گذشته بسیار دور صورت گرفته است. هر چند باید بخاطر داشته باشیم که از نظر انسانهای ما قبل تاریخ ، حتی مدت زمانی برابر هزار سال ، مؤثرتر از یک میلیارد سال نوری بوده است. البته داستان آفرینش ، که بیشتر با آن آشنا هستیم و در بخشهای اولیه تکوین آمده است و بعضی از مردم به آن معتقد هستند ، جرح و تعدیلی از اسطوره‌های بابلی است که با بیانی شاعرانه و با مضمونی اخلاقی ارائه شده است.

 

روش دیگر برای تخمین عمر زمین

راه دیگر برای اندازه ‌گیری عمر زمین تخمین سرعت انباشته شدن نمک در اقیانوسها بود. این پیشنهاد نخستین بار ، پیش از سال ۱۷۱۵ ، بوسیله ادموند هالی (Edmond Halley) اختر شناس انگلیسی مطرح شد. رودها بطور پیوسته نمکها را می‌شویند و به دریا می‌برند. چون در اثر تبخیر فقط آب خالص از آب دریا جدا می‌شود، غلظت نمک به تدریج زیاد می‌شود. به فرض آنکه اقیانوسها از اول دارای آب خالص بوده‌اند، زمان لازم برای آنکه رودخانه با نمک خود غلظت نمک دریا را به ۳ درصد برساند، به یک میلیادر سال می‌رسد.

 

شکست فیزیکدانها

تا سالهای ۱۸۹۰ به نظر می‌رسید که میان دو ارتش شکست ناپذیر صف آرایی می‌شود. به نظر فیزیکدانان مسلم بود که از انجماد زمین بیشتر از چند میلیون سال نمی‌گذرد و حال آنکه بر طبق اثبات زمین‌شناسان و زیست ‌شناسان مسلم بود که از انجماد زمین کمتر از یک میلیارد سال نمی‌گذرد. سپس بر اثر رویدادی کاملا جدید و غیر منتظره ، فیزیکدانان دریافتند که در این جنگ شکست خورده‌اند.

 

خاصیت رادیواکتیویتیه به فریاد رسید

در واقع رادیواکتیوتیه ، قاطعترین دلیل را برای عمر زمین بدست داد. چون به زمین شناسان و شیمیدانان این توانایی را داد تا عمر سنگها را مستقیما از روی مقدار اورانیوم و سرب آنها محاسبه کنند. با استفاده از ساعت رادیواکتیوتیه عمر بعضی از سنگها تا تقریبا ۴ میلیارد سال تخمین زده شده است. بدیهی است که عمر زمین باید بیشتر از این مقدار باشد. اکنون به نظر می‌رسد که عمر برابر ۴٫۷ میلیارد سال برای زمین در حالت جامد کنونی قابل باشد. در واقع ، ثابت شده است که عمر بعضی از سنگهایی که از همسایگی ، یعنی از کره ما آورده شده است، درست در همین حدود است.

 

آیا انبساط جهان قابل قبول است

رفتار کهکشانها چنان است که جهان مانند یک بالون در حال انبساط است. اختر شناسان ، اکنون بطور کلی واقعیت این انبساط را پذیرفته‌اند و معادلات میدان انییشتن ، در تئوری نسبت عام می‌تواند برای انطباق با یک جهان در حال انبساط تفسیر شود.

 

منشأ ماده اولیه نقطه کیهانی

به نظر بعضی از اخترشناسان ، جهان از صورت یک گاز فوق العاده رقیق آغاز شده است و ناگهان بر اثر نیروی جاذبه ، به صورت جرم فوق العاده متراکمی در آمده است و سپس منفجر شده است. به عبارت دیگر جهان از یک ابدیت قبلی که به صورت خلا تقریبا کاملی بوده است، به حالت متراکم نقطه کیهانی در آمده است و پس از انفجار به حالت انبساط خود آن قدر ادامه خواهد داد تا دوباره به ابدیتی به صورت خلا تقریبا کامل برسد. در واقع ما در یک دوره بسیار موقتی (لحظهای از ابدیت) از ملاء جهان زندگی می‌کنیم.

 

چگالی جهان

جهان در حال انبساط است، اما نیروهای جاذبه بین مواد، باعث کند شدن این انبساط می‌شوند. هر چه جرم جهان متراکم‌تر باشد، به همان اندازه چگالی آن زیادتر شده و انبساط آن کندتر می‌شود.

جهانی که چگالی بالایی دارد ممکن است بالاخره بخاطر قدرت نیروهای جاذبه بین قسمتهای تشکیل دهنده‌اش ، منقبض شود. اگر جهان به اندازه کافی چگالی نداشته باشد، برای همیشه در حال انبساط خواهد بود.

سرنوشت نهایی جهان احتمالا به مقدار ماده سیاهی که در آن وجود دارد بستگی خواهد داشت. ماده سیاه،( ماده‌ای است نامرئی که فقط توسط تأثیرات جاذبه‌اش قابل مشاهده می‌باشد.) ماهیت دقیق و پراکندگی ماده سیاه هنوز شناخته نشده است. اما ستاره شناسان پیش بینی می‌کنند که حدود ۹۰ درصد جرم جهان احتمالا از این ماده تشکیل شده باشد، تصور می‌شود که مقداری از آن در حفره‌های سیاه ، مقداری بصورت ستاره‌های تاریک و مقداری در هاله‌های تیره‌ای که در اطراف کهکشانها هستند، وجود داشته باشد.

کشفهای تازه انرژی تاریک

تلسکوپ فضایی و ارزشمند هابل در کشفی جدید به شواهدی دست یافته است که ضمن تأیید نظریه‌های اولیه آلبرت اینشتین نشان می‌دهد نوعی انرژی مرموز و ناشناخته موسوم به انرژی تاریک حتی ‪ ۹میلیارد سال قبل وجود داشته و سبب گسترش ابعاد جهان شده است. آدام ریس محقق دانشگاه جانز هاپکینز و نیز موسسه تلسکوپهای فضایی سازمان ناسا اعلام کرد کشف جدید به حل معمای انرژی تاریک که یکی از اساسی‌ترین سوالات علم فیزیک محسوب می‌شود، کمک بزرگی می‌کند.

آلبرت اینشتین در نظریه‌های اولیه خود مطرح کرده بود که نیروی جاذبه بین مواد سبب می‌شود تعادل کیهان بر هم خورده و جهان منقبض شود و به همین جهت برای ایجاد تعادل نیروی ناشناخته دیگری باید در جهان وجود داشته باشد که وی آن را ثابت کیهانی (‪ (Cosmological Constantنامید. اینشتین بعدها این نظریه خود را پس گرفته و از آن به عنوان بزرگترین اشتباه عمر خود یاد کرد، اما دانشمندان سرانجام در سال ‪۱۹۹۸ موفق به مشاهده عملی شواهد این انرژی ناشناخته و پنهان شده و نظریات اولیه `اینشتین` را مجددا مطرح کردند. به گفته ریس ، ویژگی ضد جاذبه انرژی تاریک همچنان در جهان هستی وجود داشته و سبب گسترش ابعاد جهان می‌شود و شواهد تازه بدست آمده تلسکوپ هابل نشان می‌دهد حتی ‪ ۹میلیارد سال قبل نیز جهان در اثر وجود همین انرژی در حال گسترش یافتن بوده است. عمر جهان در حدود ‪ ۱۳/۷میلیارد سال تخمین زده می‌شود. دانشمندان در این مطالعه ، ‪ ۲۴ستاره قدیمی را که همگی حدود ‪ ۹میلیارد سال قبل در انفجارهایی بسیار نورانی موسوم به `ابرنواختر`منفجر شده‌اند مورد بررسی قرار دادند. به گفته محققان، این ستاره‌ها که هر کدام حدود ‪ ۱/۴برابر خورشید جرم داشته‌اند همگی در زمانی تقریبا مشابه منفجر شده و تمام جرم خود را به نور تبدیل کرده‌اند. دانشمندان با اندازه‌گیری نور شدید حاصل از این انفجارها که ‪۹ میلیارد سال قبل رخ داده و هم‌اکنون پس از طی کردن مسافت ‪ ۹میلیارد سال نوری به زمین رسیده، موفق شدند تاثیر `انرژی تاریک` بر گسترش جهان را در تمامی این مدت بسنجند.

نتایج این بررسی با تایید نظریه‌های مطرح شده در سال ‪ ۱۹۹۸مجددا بر وجود `انرژی تاریک` در جهان از میلیاردها سال قبل تاکنون تأیید کرد. به رغم شناسایی شواهد جدید از وجود `انرژی تاریک`، ماهیت این انرژی همچنان برای فیزیکدانان به شکل معما باقی مانده ‌است. اینشتین در زمان معرفی ثابت کیهانی و یا به عبارتی انرژی تاریک ، آن را یک ویژگی مربوط به فضای بیکران نامید. برخی دیگر از نظریه‌پردازان آن را حاصل یک میدان الکترومغناطیسی بسیار عظیم می‌دانند و برخی دیگر نیز آن را به نکات ناشناخته قانون جاذبه ارتباط می‌دهند.

انبساط جهان

با وجود خلا فضای بین ستاره‌ای بنظر می‌رسد جرم جهان ما کمتر از آن باشد که بتواند در آینده منقبض شود. آینده ما چگونه است؟ یک حریق بزرگ تازه یا شاید پیشروی به سمت سرمای بیشتر و فضای خالی بیشتر؟ برای پاسخگویی به این سؤال ، باید نیروی گرانشی کائنات یا معادل آن چگالی ماده موجود در کائنات را حساب کنیم.

جهان در حال انبساط است و نیروهای جاذبه بین مواد باعث کند شدن این انبساط می‌شوند. هر چه جرم جهان متراکم تر باشد، به همان اندازه چگالی زیاد شده و انبساط آن کندتر می‌شود. جهانی که چگالی بالایی دارد، ممکن است بالاخره به خاطر قدرت نیروهای جاذبه بین قسمتهای تشکیل دهنده‌اش ، منقبض شود و جهان بسته بماند (کائنات بسته). اگر جهان به اندازه کافی چگالی نداشته باشد، برای همیشه در حال انبساط و بصورت جهان باز خواهد بود. (کائنات باز)

چگالی بحرانی

اندازه کافی که برای چگالی گفته می‌شود، چقدر است؟ این اندازه برابر ۵ x 10-27Kg/m3 است که چگالی بحرانی می‌باشد. چگالی بحرانی معیاری است برای تعیین باز یا بسته بودن جهان. اگر چگالی جهان از چگالی بحرانی بیشتر باشد، جهان ، جهان بسته خواهد بود. اگر چگالی جهان از چگالی بحرانی کمتر باشد، جهان ، جهان باز خواهد بود.

اندازه گیری چگالی جهان

حال ببینیم چگالی جهان را چگونه اندازه بگیریم؟ چگالی کمیت یک ماده در واحد حجم معین است. حجم مورد نظر در مورد کائنات باید بسیار بزرگ باشد. حجمی شاید به اندازه یک ابرخوشه. برای محاسبه ماده موجود در این حجم ، جرم کهکشانها را باهم جمع می‌کنیم. این کار در مورد مواد مرئی که به سمت ما نور می‌فرستند، میسر است ولی در مورد ماده‌ای که نمی‌بینیم، نمی‌توانیم جرم آن را حدس بزنیم. موادی مثل ستارگان و سیاره‌های مرده ، سیاره‌هایی که دور از هر منشأ نوری قرار دارند، صورتهای احتمالی ماده که هنوز نمی‌شناسیم، ماده تاریک و … .

اسحاق نیوتن می‌گوید: ماده ، چه نورانی چه تاریک ، شناخته شده یا ناشناخته ، از طریق نیروی گرانشی خود را به ما نشان می‌دهد. فرض کنیم خورشید نور افشانی نمی‌کرد در این صورت نمی‌توانستیم آن را ببینیم ولی حرکت سیاره‌ها به دور خورشید همچنان ادامه داشت و اخترشناسان می‌توانستند بدون آنکه قادر به دیدن خورشید باشند، بوجود آن پی ببرند و با دنبال کردن حرکات زمین نسبت به ستارگان ، جرم آن را اندازه بگیرند. اخترشناسان با بهره گیری از روشهای مشابه می‌توانند چگالی کل کائنات را اندازه بگیرند. نتیجه اندازه گیری آنها در کل فضای قابل مشاهده بطور میانگین حدود یک سوم اتم در حجم یک متر مکعب فضا است. به لحاظ نظری برای اینکه حرکت کهکشانها در آینده متوقف یا معکوس شود، این چگالی باید بیش از ده اتم در هر متر مکعب باشد. با توجه به واقعیات مشهود چنین امری بعید به نظر می‌رسد، ولی چون ابزار دقیق اندازه گیری نداریم، نمی‌توانیم این امکان را کاملا منتفی بشماریم، ولی اگر چنین باشد، کائنات باز خواهد بود. نسبت فراوانی هیدروژن سنگین (دوتریوم) به هیدروژن سبک از فرضیه کائنات باز حمایت می‌کند. پس سبک بودن کائنات و فراوانی دوتریوم نشان می‌دهد که کائنات تا ابد منبسط خواهد شد.

 

آینده زمین

اینکه آیا سیاره ما نیز در مبارزه مرگ خورشید کاملا منهدم می‌شود یا نه؟ هنوز مشخص نیست. اما قطعا هیچ موجود زنده‌ای روی کره زمین شاهد مرگ خورشید نخواهد بود. با وجود این ، مهلتی که به ما داده شده است، بسیار بسیار طولانی است و اگر بشریت تا پنج میلیون سال دیگر ، روی این سیاره دوام بیاورد، خورشید هزار برابر این زمان به زندگی خود ادامه خواهد داد.

عاقبت سایر نقاط جهان

اما تکلیف سایر نقاط دنیا ، نظیر سیارات و ستاره‌های دیگری که در کهکشان راه شیری وجود دارند و حتی کهکشانهای دیگر چه خواهد بود؟! امروزه باید اینطور فرض کنیم، که عالم ، تا ابد همچنان انبساط خواهد یافت. آنگاه در زمانی بسیار دور تمام ستارگان خاموش خواهند شد. دستگاههای منظومه‌ای و سیاره‌ای فرو خواهند پاشید و کهکشانها به صورت سیاهچاله‌های عظیمی در هم پیچیده خواهند شد. در فرضیه‌های جدیدتری ادعا شده است که پس از حدود ۳X106 سال پروتونها (که ما آنها را به عنوان سنگ بناهای پایدار هسته می‌شناسیم) فرو خواهند پاشید.

از این طریق نوترونها هم که قادر نیستند به تنهایی به زندگی ادامه دهند و همچنین تمام هسته اتمها ، ستارگان و باقیمانده سیارات ناپدید می‌شوند. ۳X106 سال البته زمانی بسیار طولانی و غیر قابل تصور است. برای نمونه جالب است بدانید که اگر افسانه‌ای را چنین تصور کنیم که هر ۱۰۰۰ سال یک بار ، پرنده‌ای کوچک بیاید تا با منقار خود سنگریزه‌ای به وزن یک گرم را جدا کرده و با خود ببرد، در زمان ۳X106 سال این پرنده خواهد توانست همه کره زمین را با خود ببرد.

پس از دورانهای بسیار طولانی‌تر سیاهچاله‌ها نیز باید فرو بپاشند. چیزی که اگر به ظاهر غیر قابل تصور است، اما با تحقیقات دانشمندان امکان پذیر می‌نماید. بنابراین در آینده‌ای بسیار دور ، عملا دیگر هیچ ماده‌ای وجود نخواهد داشت. در آن زمان عالم رنگارنگ ما ، کهکشانها ، ستارگان ، سیاره‌ها و تمامی موجودات زنده خود ، صحرایی از بین رفته و انباشته از تشعشعات خواهد بود.

 

نتیجه گیری:

زمین ، سیاره آبی رنگ ما ، هنوز حدود پنج میلیارد سال دیگر به دور خورشید خواهد چرخید. آنگاه خورشید در آخرین روزهای عمر خودش همانند یک بادکنک کاملا باد کرده خواهد شد و به صورت یک ستاره عظیم و غول پیکر سرخ فام در خواهد آمد و دو سیاره داخلی منظومه خود ، یعنی عطارد و زهره را فرو می‌بلعد. زمین تا یک هزار درجه سانتیگراد حرارت خواهد یافت. یعنی خورشید در هر ثانیه چهار میلیون تن از جرم خود را تبدیل به انرژی بکند. تمام آثار حیات و زندگی ، مدتها قبل از آن از بین رفته تمامی آب اقیانوسها بخار شده است.

 

 

 

منبع:

سایت اینترنتی www.padida.ir

زمین و آسمان در قرآن و نهج البلاغه / تألیف علی اشرف حسنی، تهران، امیری ۱۳۸۰٫

قرآْن واسرار آفرینش /تفسیر سوره رعد، تالیف آیت الله جعفری سبحانی ، ناشر موسسه امام صادق قم .

طبیعت و حکمت/نویسنده : احمد دیلمی، ناشر، معاونت امور اساتید و دروس معارف اسلامی.

 

ارسال نظر