X بستن تبلیغات
X بستن تبلیغات
header
متن مورد نظر

خاطراتی از زبان زنان از مزاحمان خیابانی که میکشند

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

 

مزاحمت های اینچنینی تنها مختص زنان ایرانی نیست و در همه کشورهای دنیا همیشه زنانی هستند که از انواع مزاحمت های خیابانی آزار دیده باشند.

اگرچه هنوز پژوهشی از سوی مراکز دولتی برای به دست آوردن آمار زنانی که مورد آزار هایی از این دست قرار گرفته اند انجام نشده است، اما متوسط گزارش های منطقه ای از کشورهای مختلف ثابت می کند هر زنی دست کم یک بار نوعی از مزاحمت خیابانی را در زندگی اش تجربه می کند. گزارشی که از کشور یمن در این باره منتشر شده است نشان می دهد در این کشور بیشتر از ۹۰ درصد زنان، حتی زنان محجبه نیز از مزاحمت هایی خیابانی در امان نبوده اند. همچنین این پژوهش گویای آن است که این معضل بیشتر برای زنان جوان اتفاق می افتد و بیشتر آنها میانگین سنی ۱۸ تا ۳۰ سال دارند.

به نظر می رسد در کشور ما هم تجربه برخی مزاحمت های خیابانی برای دختران و زنان امری عادی شده است و مادربزرگ ، مادر، عمه، خاله و خواهر ما هم این موضوع را با شکلی متفاوت تجربه کرده اند و به همین علت است که همیشه به ما توصیه می کنند «پس از تاریکی هوا نباید تنها از خانه بیرون بروی»، «مواظب نوع لباس پوشیدنت باش» و…

ندا ، ۱۸ ساله درباره متلک های خیابانی می گوید: یک روز که به کلاس تایپ می رفتم، پسری مزاحمم شد. او می خواست به من نزدیک شود و من که بشدت ترسیده بودم، جیغ زدم تا دست از سرم بردارد اما او نرفت و وقتی چند جوان با او برخورد کردند مرا متهم می کرد که جلف بوده ام!

به گفته دکتر اصغر مهاجری، جامعه شناس، پژوهشی که بتازگی توسط چند دانشجو انجام شده نشان می دهد هر زن ایرانی به میزان مسافتی که در خیابان و کوچه طی می کند بین یک تا ۲۰ بار از طریق مزاحمت های کلامی و فیزیکی از سوی مزاحمان آزار می بیند.

مزاحمان خیابانی چه کسانی اند؟

مهاجری معتقد است مزاحمان خیابانی در کشور ما فقط دختران مجرد را اذیت نمی کنند و در بین آزار دیدگان، زنان متاهل و میانسال نیز وجود دارند.

او می گوید: در گذشته بیشتر جوان ها با گفتن جملاتی دختران و زنان را اذیت می کردند اما الان این متلک ها به آزار جسمی هم رسیده و با موتورسیکلت یا خودرو برای زنان مزاحمت ایجاد می کنند.

به نظر می رسد تنها این جوانان نیستند که متلک می گویند و ایجاد مزاحمت می کنند، بلکه گاهی کسانی که سنی هم از آنها گذشته این کار را انجام می دهند. مهاجری این موضوع را تائید می کند و می افزاید: کسانی که برای دیگران مزاحمت ایجاد می کنند، اغلب طعمه های خود را از میان آنهایی انتخاب می کنند که قدرت دفاعی از خود ندارند تا بیشتر بتوانند آزار برسانند و این رفتار ضداجتماعی خود را بارها انجام می دهند چون از این کار لذت می برند.

مزاحمت های خیابانی نوعی پرخاشگری نیز به شمار می آید؛ چرا که از نظر روان شناسی، هدف از پرخاشگری آزار و اذیت دیگران است و پرخاشگر با قصد و نیت این کار را می کند. فرد سعی می کند با ناسزاگویی و حرکات زشت خود را تخلیه کند و همین سبب می شود تا طرف مقابل بیشتر آسیب ببیند.

مهاجری تاکید می کند: پرخاشگری تنها فیزیکی نیست و همین ناسزا گفتن و انجام حرکت های ناشایست با موتور هم می تواند پرخاشگری محسوب شود.در این صورت، کسی که این آزار را می بیند بشدت دچار استرس و فشار روانی می شود.

این استاد دانشگاه معتقد است ریشه های متلک پراکنی مربوط به عقده های درونی دوران کودکی است که فرد احساسات منفی خود را به صورت متلک گویی نشان می دهد. معمولا پشت این متلک گویی ها تفکر خاصی وجود ندارد و بیشتر کودکانی که با سختگیری والدینشان بزرگ شده اند، دچار این عقده روانی می شوند و در بزرگسالی به این رفتارها گرایش پیدا می کنند.

چه کسی مقصر است؟

لیلا، دانشجوی رشته گرافیک است و خاطره تلخی از یک مزاحمت خیابانی دارد. او که نمی خواهد جزئیات ماجرا را بگوید، توضیح می دهد: وقتی با دوستم در این باره صحبت کردم او به من گفت خودت مقصر هستی، حتما به گونه ای عمل کردی که باعث این اتفاق شده ای، اما من بشدت از این عکس العمل ناراحت شدم و دیگر این موضوع را برای کسی تعریف نکردم و با این حال یک سوال همیشه برای من باقی ماند؛ مگر من چه کرده بودم که باید این گونه آزار می دیدم؟

مهاجری درباره این باور نادرست عمومی می گوید: بارها شنیده ایم در پاسخ به مزاحمت های خیابانی، اطرافیان می گویند تقصیر خودت است، حتما مشکل خاصی در رفتارت وجود دارد و اگر زنی به دیگران بگوید مقصر نبوده کسی حرفش را نمی پذیرد و حتی ممکن است برچسب های نامناسبی هم به او بزنند.

به همین دلیل بسیاری از زنان و دختران، تجربه خود را از مزاحمت های خیابانی با کسی در میان نمی گذارند و استرس های ناشی از آن همچنان ادامه دارد که ممکن است آسیب های روانی و اجتماعی بعدی را به همراه داشته باشد.

خیلی دیرم شده بود و باید حتما تا نیم ساعت دیگر در محل کارم حاضر می شدم. برای همین وقتی قطار مترو رسید در واگن عمومی سوار شدم،واگن خیلی شلوغ بود،اول متوجه نشدم اما بعد دیدم مردی آنقدر به من نزدیک شده که در گوشم حرف های رکیک می زند. او را هل دادم و به مرد پشت سری خورد و همین باعث سر و صدا شد. وقتی دیدم این گونه است تا قطار به ایستگاه رسید، پیاده شدم و در قسمت بانوان سوار شدم. این داستان تلخی است که چند روز پیش همکارم تعریف کرد.

مهاجری در این باره هشدار می دهد: حتی این موضوع باعث می شود برخی دختران کمتر در اماکن عمومی حاضر شوند و همیشه از تنها بودن واهمه داشته باشند یا این که برای حضور در بعضی مکان ها حتما نیاز به کسی داشته باشند که مراقب شان باشد.

البته ایجاد مزاحمت برای زن ها مختص خیابان نیست و گاهی برخی مزاحمت ها نیز در محل کار رخ می دهد.این نوع آزارها بیشتر به زن ها آسیب می رساند چون وقتی در خیابان متلک می شنوند، بالاخره با گذشتن از آن مکان ماجرا تمام می شود، اما ایجاد مزاحمت در محل کار ممکن است به یک مشکل همیشگی و هر روزه بدل شود.

مهاجری می گوید: من خانمی را می شناسم که در محل کارش هر روز مزاحمت هایی برای او ایجاد می شد، اما نه جرات داشت آن موضوع را با رئیسش مطرح کند و نه در خانه، چون می ترسید شغلش را از دست دهد.

قانون، مزاحمان را تنبیه می کند

در قانون اساسی آمده است مزاحمت از نظر قانون، عملی مجرمانه تلقی می شود که در ماده ۶۱۹ قانون مجازات اسلامی برای مرتکب این فعل مجازات پیش بینی شده است و براساس آن هر کس در اماکن عمومی یا معابر متعرض یا مزاحم اطفال یا زنان بشود یا با الفاظ و حرکات مخالف شئون و حیثیت به آنان توهین کند به حبس از دو تا شش ماه و تا ۷۴ ضربه شلاق محکوم می شود.

بنابراین تعرض می تواند با لفظ یا فعل شخصی باشد، به عنوان مثال چنانچه یک مرد لفظی را در اصطلاح به عنوان متلک به زنی بگوید، مشمول این ماده است و باید مجازات شود، همچنین اگر مردی فقط به دنبال خانمی راه بیفتد و از هیچ لفظی نیز استفاده نکند، این عمل او باز هم مصداق بارز مزاحمت تلقی می شود و مرتکب به موجب قانون مجرم محسوب می شود.

همچنین هر وقت معلوم شود مردی به قصد مزاحمت در اماکن عمومی یا معابر زنی را تعقیب کرده است و صرفاً هم عنوان مزاحمت بر آن صادق باشد، عمل ارتکابی مشمول صدور ماده ۳ لایحه قانونی راجع به مجازات حمل چاقو (ماده ۶۱۹ فوق الذکر) است و در این مورد فرقی بین این که لفظ یا الفاظی را به کار برده باشد یا نه، نیست.

البته در صورتی که لفظ یا فعل به کار گرفته شده از سوی مزاحم موجب توهین به خانم شده باشد که تشخیص این مهم با شخص قاضی است، به مجازات شلاق تا ۷۴ ضربه یا ۵۰ هزار تا یک میلیون ریال جزای نقدی خواهد بود.

معنی توهین نیز مطابق استفساریه ای که از مجلس شورای اسلامی شده به این شرح بیان شده است: «از نظر مقررات کیفری، توهین عبارت است از به کار بردن الفاظی که صریح باشد یا ارتکاب اعمال و انجام حرکاتی که با الفاظ عرفیات جامعه یا در نظر گرفتن شرایط زمانی و مکانی و موقعیت اشخاص موجب تخفیف و تحقیر آنان شود و با عدم ظهور الفاظ توهین تلقی نمی شود.»

البته از آنجا که مزاحمت های کلامی علاوه بر متلک پرانی در خیابان ها می تواند به وسیله تلفن و دیگر وسایل مخابراتی باشد که در این صورت مرتکب به حبس از یک تا شش ماه محکوم خواهد شد.

با این حال، معمولا زن ها جرات شکایت کردن از مزاحمان را ندارند و ترجیح می دهند موضوع را در سکوتی سنگین فراموش کنند تا از سوی دیگران متهم نشوند.

در حالی که ترس آنها از مطرح کردن این نوع مشکلات در محل کار سبب می شود تا مزاحمان جری تر شوند و مزاحمت های شان بیشتر شود و نه تنها بر سلامت روانی آنها اثر بگذارد و احساس امنیت شان را خدشه دار کند، بلکه زندگی خانوادگی شان را از هم بپاشد یا وجهه اجتماعی شان را تخریب کند. به همین علت به نظر می رسد بهترین راه برای حل مساله این است که زن ها به محض مواجهه با مزاحمت های خیابانی، جریان را به پلیس اطلاع بدهند تا از آسیب های بعدی که شاید گریبان شان را در آینده بگیرد، پیشگیری کنند.

ارسال نظر