X بستن تبلیغات
X بستن تبلیغات
header
متن مورد نظر

گیجی ناگهانی در سالمندان

- - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - - -

بیماری که آگاهی به زمان و مکان ندارد و از هالوسیناسیون رنج می برد. اغلب بیمار بی قرار است و سر و صدا می کند، همکاری ندارد و بخصوص هنگام شب بیدار بوده و تمایل به شلوغ کردن دارد که اگر در یک بخش عمومی بستری باشد باعث ناراحتی قابل ملاحظه سایر بیماران می گردد.

علاوه بر سن و زوال فکری قبلی نقائص شنوایی و بینائی و بیماری پارکینسون نیز باید در نظر گرفته شود. گاهی حتی پس از بررسی های کامل یک علت جسمانی را نمی توان پیدا کرد.

شکلهای اصلی عبارتند از : بیماری که آگاهی به زمان و مکان ندارد و از هالوسیناسیون رنج می برد. اغلب بیمار بی قرار است و سر و صدا می کند، همکاری ندارد و بخصوص هنگام شب بیدار بوده و تمایل به شلوغ کردن دارد که اگر در یک بخش عمومی بستری باشد باعث ناراحتی قابل ملاحظه سایر بیماران می گردد.

معمولاً بدست آوردن اطلاعات از خود بیمار غیر ممکن است ولازم می شود که از اقوام، همسایگان یا دوستان بیمار مشروح سابقه وی را بدست آورد. غالباً معاینات بالینی مشکل است و بیمار در مقابل هر علمی مقاومت می کند.

نکته مهمی که باید به خاطر داشت این است که به هر حال امکان دارد علائم فیزیکی بطور واضح آشکار نبوده یا حتی به کلی وجود نداشته باشد در حالی که این بیماران مسن از یک بیماری جسمانی مهم رنج می برند. به عنوان مثال غالباً  امکان دارد با بیمار مسنی روبرو شد که دچار برونکوپنومونی است و بدون تب بوده و هر کدام از علائم قفسه سینه اگر وجود داشته باشند، ناچیز باشند.

درمان اصول کار بر مبنای درمان علت زمینه ای می باشد، مثلاً تجویز آنتی بیوتیک مناسب اگر عفونت در کار باشد، یا اگر فکر شود که مسئله آب و الکترونیک بیوتیک مناسب اگر عفونت در کار باشد، یا اگر فکر شود که مسئله آب و الکترولیت مطرح است، دهیدراسیون و توجه به تعادل الکرولیت ها انجام گردد، تصحیح آنمی، درمان نارسایی قلب ، و غیره.

در ضمن، بیمار مسن ، پر سر و صدا و بیقرار، اغلب باعث فشار قابل ملاحظه ای روی کادر پرستاری می گردد و از حالت بیماری خود سوء استفاده می کند می خواهد حتماً همیشه تحت مراقبت و توجه مخصوص باشد.

اغلب نگهداری بیمار در اطاق یک نفره مفید است تا اینکه مخصوصاً در شب باعث ایجاد مزاحمت برای سایر بیماران نگردد. اگر چه مسکن، ممکن  است خطر دهیدراسیون و تسریع عفونت قفسه سینه را در برداشته باشد، ولی تقریباً همیشه در مراحل اولیه درمان، ضروری است و مقدار هر دارویی که استفاده می شود باید در حداقل نگه داشته شود. داروی انتخابی، فنوتیازین ها می باشند، و در صورت لزوم کلروپرومازین به مقدار ۵۰-۲۵ میلی گرم داده می شود.

توجه زیاد از نظر مراقبت عمومی پرستاری مهم است و بخصوص هیدراسیون و بازده ادراری نیاز به مراقبت بودن دقیق دارد. به محض این که اثر درمان قطعی ظاهر شد، باید معمولاً داروی مسکن را قطع نمود.

 گزش مار

در دنیا نزدیک به ۲ هزار نوع مار وجود دارد ولی سموم فقط کمتر از ۴۰۰ نوع آنها کشنده است. هر چند اکثر این مارها سمی نیستند ولی گزش آنها بعلت ترس، نفرت آدمیان از آنها ممکن است باعث شوک روانی گردد اگر مار را پس از گزش بیمار کشته اند جسد آنرا بایستی جهت تعیین نوع نگاهدارند تا هنگام درمان روشن شود که علائم ظاهری بیمار جنبه حقیقی دارد یا روانی و در صورت حقیقی بودن، پادزهر اختصاصی آنرا جهت بیمار بکار برند.

مهمترین علائم یک مارزدگی عبارتست از درد شدید سوزاننده همراه با ازدیاد تدریجی تورم در محل گزیدگی، سایر علائم آن عبارتند از سوراخ وارد شدن دندانها به محل، نقاط کوچک خونریزی روی پوست، احساس خارش و قلقلک در زبان و حلق و اطراف محل تورم، عرق فراوان ، اشکال در عمل تنفس و بالاخره حالت شوک بیمار.

مراقبتهای فوری پس از گزش مارها

این مراقبتها که بلافاصله بایستی شروع گردند عبارتند از :

۱- بستن فوری نوار در بالا و پائین محل گزش. پس از برداشتن تمام اجسام حلقوی مانند ساعت و غیره از عضو، نوار را بایستی بالافاصله پس از تمام شدن محل تورم بست و نه روی آن.

فشار بایستی بحدی باشد که فقط جریان خون وریدی را متوقف نماید نه شریانی را و نبض در زیر محل بستن نوار بایستی ضربان عادی خود را داشته باشد.

۲- مکیدن زهر از بدن بیمار یک شکاف طولی باندازه ۵ تا ۸ میلیمتر در روی محل دندانها حیوان داده و آنرا بمکید. این عمل بایستی حداکثر تا یکدقیقه پس از گزش انجام گیرد و گر نه سودی نخواهد داشت . عمل مکیدن را مکرر انجام داده و پس از هر مکیدن آب دهان خود را به خارج بریزید.

مکیدن سم مارها در صورتیکه شخص مکنده زخم بازو یا حالت احتقان در دهان خود نداشته باشد هیچگونه سمیتی ندارد، در غیر اینصورت مکیدن صلاح نبوده و بایستی توسط شخص دیگری انجام گیرد. سایر احتیاطاتی که بایستی در این موارد در نظر گرفته شود از این قرارند :

۱) عمل بریدن و مکیدن را اگر نیمساعت از زمان گزش گذشته باشد انجام ندهید.

۲) شکاف را عمیق ندهید بلکه فقط پوست و نسج زیر جلدی را ببرید.

۳) اگر محل گزش نزدیک یک مفصل و یا شریانی است که دارای نبض می باشد شکاف ندهید زیرا در این مواقع دادن شکاف بیش از گزش مار خسارت آور است.

۳- بیحرکتی کامل بیمار و بعداً انتقال او به بیمارستان، زیرا هر نوع حرکت او پخش زهر را به بدن تسریع و تشدید می کند.

۴- تشخیص نوع مار بیمار و بعداً انتقال او به بیمارستان، زیرا هر نوع حرکت او پخش زهر را به بدن تسریع و تشدید می کند.

تشخیص نوع مار در صورت امکان. این کار برای بکار بردن پادزهر صحیح بر علیه گزش مفید است و اینکه اصولاً بدانیم درمانی جهت بیمار لازم است یا خیر؟ اگر بتوانیم مار را بکشیم این تشخیص سریعتر صورت می گیرد و در هر حال بایستی جسد مار را با بیمار به بیمارستان منتقل نمود.

۵- تزریق پادزهر تزریق پادزهر بسته به شدت گزش و مقدار سم داخل شده به بدن است. بعضی از گزش ها اصولاً به تزریق پادزهر احتیاج ندارد زیرا عکس العملهای شدیدی در مقابل تزریق آن دیده می شود که خطر آن بسیار زیاد و بیش از اثر خود زهر می باشد.

پادزهر را بایستی داخل ورید تزریق نمود نه در محل گزش و تزریق آن حتماً بایستی توسط و یا تحت نظر یک پزشک و بدستور او انجام گیرد.

در نواحی که گزش مار شایع است جعبه کمکهای اولیه بایستی جزو لوازم خود پادزهر را نیز منظور نماید تا در مواقعی که تأخیری در انتقال بیمار به بیمارستان بروز نماید از آن استفاده گردد.

کارهائی که نبایستی در مورد بیماران مارگزیده انجام داد از این قرارند :

۱- اجازه ورزش و یا حتی حرکات ساده را به بیمار ندهید. زیرا باعث ازدیاد گردش خون در محل گزش شده و سم را سریعتر به تمام بدن پخش می  نماید.

۲- اجازه نوشیدن الکل را به بیمار ندهید. زیرا هم گردش خون را تسریع می نماید و هم باعث ضعف دستگاه عصبی می گردد. عقیده عمومی مبنی بر مفید بودن الکل جهت گزش مارها کاملاً بی اساس و غلط است.

۳- روی محل گزیدگی یخ نگذارید. زیرا یخ باعث خنثی کردن اثر زهر نشده و بر  عکس با پوشانیدن علائم موضعی پزشک را در تخمین شدت بیماری به گمراهی می کشاند.

گزش یا گاز گرفتن حشرات و بهبود آنی آن

گزش زنبور و عنکبوتها و یا سایر حشرات بندرت کشنده است ولی چون تعداد این گزش ها به مراتب بیشتر از گزش مارها می باشد بنابراین تعداد مقتولین نیز بیشتر از مارگزیدگی است.

پس از گزش، بیمار احساس درد فراوان کرده و ممکن است استفراغ نموده یا بیهوش گردد.

مراقبت پزشکی فوری لازم است و اگر بتوانیم نوع حشره گزنده را نیز تعیین کنیم مفید است.

گزش عنکبوتهای سمی شامل درد و سفتی عضلات، انقباض و قولنج شکمی و درد عمومی بدن می گردد، و پس از چند روز موجب پوسیدگی و جدا شدن قسمتی از محل گزیدگی گشته و ممکن است منجر به مرگ هم بشود.

مسمومیت آنی و فوری و گزش حشرات در وحله اول کمتر از عکس العملهای حساسیتی است که بیمار ممکن است در دفعات آتی گزش به آن دچار شود.

حتی گزش زنبور عسل و زنبورهای وحشی ممکن است در این موارد باعث بیهوشی فوری و مرگ گردند که بعلت ایجاد حساسیت قبلی و شوک آنافیلاکسی می باشد.

این عکس العلمها دارای مشخصات زیر می باشند :

۱- پیدایش سریع تورم اطراف چشمها و دهان

۲- پیدایش کهیر عمومی

۳- اشکال در عمل تنفسی که ممکن است بسرعت به ورم ریه منجر شده و با خارج شدن کف از دهان به نارسائی تنفسی منجر گردد.

تزریق ۲/۰ تا ۵/۰ سانتیمتر مکعب از محلول یک هزارم آدرنالین ممکن است بیمار را از مرگ برهاند . انتقال این بیماران از محل به بیمارستان لازم و در صورت لزوم تجدید حیات قلبی تنفسی باید ادامه یابد. تزریق مجدد داروی فوق نیز ممکن است مورد لزوم قرار گیرد و تزریق آمپول امتین در موضع اثرات سم را خنثی می نماید.

سوختگیها و اقدام فوری برای درمان آن

در سوختگی های شدید ممکن است بعلت از دست رفتن مقدار زیادی از مایعات حیاتی بدن شوک شدید، درد و ناراحتی های دیگر بوجود آید. شعله آتش و یا سایر منابع گرمازائی که صورت را بسوزانند خصوصاً از نظر سوزانیدن مجاری تنفسی و ایجاد اختلال در تنفس بیمار دارای خطر زیادتر می باشند.

– مراقبتهای اولیه قربانیان سوختگی بستگی به نوع و وسعت سوختگی دارد. اصولاً چهار نوع مهم سوختگی وجود دارند :

۱- سوختگی بوسیله آتش

۲- سوختگی بوسیله مواد شیمیائی

۳- سوختگی بعلت جریان برق

۴- سوختگی در اثر مواد رادیواکتیو و هسته اتمی

سوختگی بوسیله آتش

معمولی ترین و متداولترین سوختگی ها، سوختگی بوسیله شعله آتش است. وخامت سوختگی را درجه آن و مقداری از سطح بدن که مبتلا شده است تعیین می نماید.

سوختگی ها را به سه درجه تقسیم می کنند. سوختگی درجه اول، به سطحی ترین لایه پوست محدود شده و فقط ایجاد قرمزی پوست می کند. در سوختگی درجه دوم صدمات به نسوج طبقات عمیق تر پوست رسیده و ایجاد تاول می شود. سوختگی درجه سوم که از همه وخیم تر می باشد تمام ضخامت پوست را فرا گرفته و پوست ناحیه خشک، رنگ پریده یا سفید رنگ و حتی گاهی قهوه ای و یا کاملاً ذغالی شده به نظر می رسد.

احساس درد در ناحیه سوختگی درجه سوم بعلت خراب شدن اعصاب حسی از بین رفته است.

مقدار سطح بدن نیز که در معرض سوختگی قرار گرفته از نظر تعیین درجه وخامت بیماری مهم است. برای تخمین نسبت درصد سطح سوخته شده بدن از «قانون عدد۹» استفاده می کنیم. عدد ۹ نماینده ۹ درصد سطح کلی بدن می باشد. سر و صورت (۹) ، هر  کدام از دستها (۹) ، سینه (۹) ، شکم (۹) ، هر کدام از پاها (۹) ، به حساب می آیند.

با آگاهی درباره درجه سوختگی ، نسبت سطح سوختگی به سطح کلی بدن و محل سوختگی و سن بیمار می توانیم بیماری را از وخامت به سه دسته خطرناک، متوسط و یا جزئی تقسیم بندی کنیم. این تقسیم بندی بخصوص در مواقع سوانح دسته جمعی که در آن تعدادی از مردم بیگناه قربانی آتش سوزی های مدهش می گردند مورد لزوم واقع می شود. در این قبیل مواقع بایستی بتوانیم قربانیان را به دو دسته بزرگ تقسیم بندی کنیم یعنی آنهائی که احتیاج به مراقبت فوری دارند و آنها که می توانیم درمان آنها را به تاخیر اندازیم.

در اینجا خلاصه ای از تقسیم بندی فوق را در مورد بیماران ذکر می نمائیم.

سوختگیهای خطرناک

۱- سوختگی هائی که با صدمات دستگاه تنفسی و شکستگی های گوناگون همراه باشند.

۲- سوختگی های درجه سوم که نقاط حساس صورت ، دستها و پاها را شامل گردد.

۳- سوختگی های درجه سوم که بیش از ۱۰ درصد سطح کلی بدن را فرا گرفته باشد.

۴- سوختگی های درجه دوم که بیش از ۳۰ درصد بدن را آسیب رسانده باشد.

سوختگی های متوسط

۱- سوختگی های درجه سوم که ۲ تا ۱۰ درصد سطح بدن را در بر گرفته باشد مشروط بر آنکه شامل صورت دستها و پاها نباشد.

۲- سوختگی درجه دوم که شامل ۱۵ تا ۳۰ درصد سطح بدن باشد.

۳- سوختگی درجه اول که شامل ۵۰  تا ۷۵ درصد سطح بدن باشد.

سوختگی های جزئی

۱- سوختگی درجه سوم در کمتر از ۲ درصد سطح بدن.

۲- سوختگی درجه دوم در کمتر از ۱۵ درصد سطح بدن.

۳- سوختگی درجه اول در کمتر از ۲۰ درصد سطح بدن مشروط بر آنکه شامل صورت دستها و پاها نباشد.

تقسیم بندی فوق منحصراً درجه وخامت خود سوختگی را ارزیابی می نماید. در ارزیابی کلی بیمار و میزان و مراقبت عمومی از او بایستی سن و وضعیت سراسری بیمار را نیز در نظر گرفت. مثلاً یک سوختگی متوسط در یک شخص پیر که قبل از ایجاد سوختگی نیز به بیماری مزمنی دچار بوده است از نوع خطرناک محسوب شده و به مراقبت خاصی نیاز دارد.

مراقبت از سوختگی بوسیله آتش

مراقبت از بیماران و سوخته ، از روی درجه وخامت بیماری و نسبت به سطح بدن که دچار سوختگی گردیده تعیین می گردد. این نکته را به خاطر داشته باشید که در هیچ سوختگی از مواد روغنی (کره، روغن یا وازلین) برای مالیدن روی زخم استفاده نکنید.

برای سوختگی هائی ازدرجه اول و دوم نظیر سوختگی که از برخورد با یک بخاری داغ بوجود می آید :

۱- قسمت سوخته را بمدت ۲ تا ۵ دقیقه در آب سرد فرو برید.

۲- محل سوختگی را با یک پارچه تمیز یا گاز سترون بپوشانید.

۳- برای تخفیف درد از پانسمان سرد استفاده کنید.

۴- در حالیکه بیمار را روانه بیمارستان کرده اید از پانسمان سرد روی زخم خودداری نکنید.

برای سوختگی های درجه اول و دوم وسیع و تمام سوختگی های درجه سوم :

۱- بیمار را از نظر کشف و رهائی از نارسائی تنفسی آزمایش کنید.

همیشه و خصوصاً در حالیکه بیمار دچار سوختگی با گازهای داغ و یا آتش همراه با دود شده باشد نسبت به درمان این  عارضه عجله کنید.

۲- منطقه سوخته را با یک پانسمان سترون یا پارچه تمیز بپوشانید.

پانسمان سرد جهت تخفیف درد موثر بوده و بایستی بکار روند.

۳- بیمار را از نظر شوک تحت درمان قرار دهید. که در کتاب کمکهای اولیه مفصلاً شرح داده ام. سرم رینگر یک لیتری پرفوزیون داخل رگ و پانسمان سرد تا اینکه بیمار به بیمارستان منتقل گردد.

۴- دردهای شدید ر ا فقط با تزریق دارو می توان تخفیف داد ولی این تزریق فقط بایستی توسط فرد ذیصلاح انجام پذیرد . وقتی بیمار به بیمارستان رسید و تحت نظر پزشک قرار گرفت داروهای لازم تعیین و تزریق خواهد شد.

در حالت فوریت بهترین طریقه رهائی دادن بیمار از درد همان کمپرس آب سرد با پارچه های تمیز می باشد. سوختگی های درجه سوم اکثراً تا قبل از رسیدن به بیمارستان آنقدر دردناک نیستند تا احتیاج به کمپرس داشته باشند زیرا اعصاب حسی آن ناحیه بوسیله گرما خراب شده و حساسیت خود را از دست داده اند.

سوختگی های شیمیائی

سوختگی های شیمیائی خصوصاً در کارگاه های صنعتی شایع می باشند.

مواد شیمیائی که تولید سوختگی می کنند به دو دسته بزرگ اسیدها و قلیائیات تقیسم بندی می شوند. اسیدها و قلیائیات غلیظ با هر نقطه از بدن که تماس پیدا کنند آنرا می سوزانند ولی از همه نقاط بیشتر پوست دهان و چشمها را فرا می گیرند. اصولاً سوختگی مواد قلیائی وخیمتر از اسید می باشد، زیرا قلیائیها نسبت به اسیدها عمیقتر و طولانی تر می سوزانند. وقتی چنین سوختگی هائی بوجود می آید، مثلاً در یک کارگاه صنعتی، چه بسا که قبل از رسیدن پزشک فوریتها شخص دیگری مراقبتهای اولیه را انجام داده باشد.

در هر صورت بکار بردن دستورات زیر برای هر فردی که وظیفه فوق را انجام می دهد ضروری است.

سوختگی های ایجاد شده بوسیله املاح سدیم نظیر سود سوزآور و پتاسیم بایستی با آب جاری شسته شوند. اگر آب به مقدار کافی وجود دارد بایستی از آب آهک استفاده ننمود و محل جراحت را فقط با آب شستشو دهیم.

جریان آب بایستی سریع و با فوران همراه باشد. چون ممکن است قطراتی از مایع در لباسهای بیمار باقی مانده باشد. تمام لباسهای او خصوصاً کفش و جورابهای او را خارج سازید.

پس از آن می توان از یک محلول اسیدی رقیق جهت خنثی نمودن اثر قلیائی روی محل آسیب دیده استفاده کرد، یک یا دو قاشق سرکه (اسید استیک) در نیم لیتر آب را می توان پس از شستشوی کامل زخم با آب ساده، جهت این منظور با فشار روی زخم پاشید.

در سوختگی های با اسیدها که بیشتر توسط اسید سولفوریک، اسید نتیریک یا جوهر شوره یا جوهر نمک، تری کلرواستیک (سوزاننده ترین اسیدها) و اسید کربولیک(فنل) صورت می گیرد، نخست محل سوختگی را مانند قلیائی ها با آب  جاری و با فشار بشوئید و لباسهای بیمار را از تن او خارج سازید. بعد از شستشوی کامل محل زخم با آب می توانید از یک قاشق قهوه خوری جوش شیرین در نیم لیتر آب جهت خنثی کردن بقایای اسید که روی زخم باقی مانده است، مانند حالت قبل، استفاده کنید.

تعیین زمان لازم برای شستشوی یک سوختگی شیمیائی البته به دقت ممکن نیست، ولی بایستی آنقدر شستشو را ادامه داد تا مطمئن گردید که تمام مواد شیمیائی شسته شده و پاک شده اند.

اسید کربولیک (فنل) بعلت آنکه محلول در آب نمی باشد از قانون فوق مستثنی است. در اینجا با الکل اتیلیک (الکل سفید معمولی) و اگر در دسترس نباشد از مشروبات الکلی سفید و ویسکی و جین نیز می توانید استفاده کرده، ابتدا زخم را برای شستشوی اول با آن بشوئید و سپس در زیر آب بگیرید. در مورد سوختگی چشمها بایستی از مصرف الکل خودداری کرد.

ولی اگر هیچیک از مواد الکلی فوق در دسترس نباشد البته شستشوی با آب ساده بهتر از صرف نظر کردن از درمان است.

چشمها در مورد سوختگی های شیمیائی حالت خاصی را تشکیل می دهد.

در اینجا باید چشم را بمدت حداقل ۵ دقیقه برای (سوختگی با اسیدها) و ۲۰ دقیقه حداقل (برای شستشوهای با قلیائیات) با آب جاری شستشو داد. چون ممکن است بعلت درد، بیمار قادر به باز کردن چشمهای خود نباشد این وظیفه پزشک فوریتها است که با دست خود آنها را باز نگهدارد.

هیچگاه در مورد سوختگی چشمها با اسیدها و قلیائیها از مواد خنثی کننده دیگر نظیر : سرکه، جوش شیرین یا الکل جهت درمان استفاده نکنید.

مراقبت بعدی این سوختگی ها برای هر دو نوع ماده یعنی اسیدها و قلیائیات یکسان است. چشمها را با پانسمان تمیز بپوشانید و فوراً بیمار را به یک بیمارستان مجهز منتقل نمائید.

سوختگی بوسیله اشعه

سوختگی با اشعه شامل دو دسته بزرگ می باشند. اشعه اتمی و اشعه خورشیدی.

سوختگی با اشعه اتمی

این نوع سوختگی در کتاب کمکهای اولیه شرح داده شده است. نکته ای که در اینجا بایستی متذکر شویم آن است که چنانچه اشعه اتمی همراه با سوختگی حرارتی باشد هر یک از آنها دیگری را تشدید می نماید. مثلاً کسی که فقط دارای ۲۰ درصد سوختگی حرارتی درجه دوم است ( که معمولاً جزو گروه متوسط به شمار می آید) اگر همراه با آن سوختگی اشعه اتمی نیز داشته باشد باید جزء گروه وخیم محسوب گشته و از مراقبت مناسب بهره مند گردد.

اشعه خورشیدی

این اشعه تولدی آفتاب زدگی معمولی می کند و ممکن است احتیاج به مراقبت اولیه نیز داشته باشد. اگر مراقبت لازم در مقابل اشعه خورشیدی انجام نشود منجر به سوختگی های درجه اول و دوم خواهد شد.

هر گاه میزان این اشعه بحدی بوده است که تاولهای کوچک در سراسر بدن و یا یک تاول بزرگ در روی بدن ظاهر شود بایستی جزو سوختگی های درجه دوم سطحی به حساب آمده و مانند آن مورد مراقبت قرار گیرد.

معمولاً سوختگی های درجه اول از نوع کم اهمیت بوده و فقط قسمت جزئی از بدن را فرا می گیرند، ولی اگر کسی مدت درازی خود را در معرض اشعه خورشید قرار دهد ممکن است به سوختگی در جه اول تمام سطح بدن دچار شود که با مالیدن روغن زیتون یا پمادهای سوختگی در ظرف ۲۴ تا ۴۸ ساعت برطرف می گردند.

مقدمه

جعبه دارو و کمکهای اولیه

جعبه دارو و قفسه کمکهای اولیه، دو وسیله ای هستند که به سهولت در دسترس شما قرار می گیرند و می توانید به کمک آنها در موقع لزوم ، با تجهیزات کامل به مصدوم یا بیمار کمک کنید. به کمک آن چه بسا که بتوانید جان کودک و یا عزیز دیگری و یا حتی فرد ناشناخته ای را نجات دهید.

جعبه دارو

وجود این جعبه در هر خانه ضروری است. اگر به تعطیلات آخر هفته در ییلاق می روید، و یا هر جای دیگری که برای مدتی در آنجا اقامت می کنید این جعبه ضروری است.

وسائل کمکهای اولیه

۱- درجه حرارت

۲-یک یا دو سرنگ پلاستیکی استریل و تعدادی سوزان

۳- یک قیچی کاملاً تمیز

۴- یک پنس برای پانسمان

۵- تعدادی تخته و  مقوا که برای ثابت نگهداشتن شکستگیها از آنها استفاده می شود

۶- باند یا پارچه کتانی تمیز

۷- یک کارد

۸- صابون معمولی یک دانه

۹- الکل <!–[if gte vml 1]> <!–[if !vml]–>\"\"<!–[endif]–><!–[if gte mso 9]>     90 ، ۱۰۰ گرم

۱۰- پماد برای سوختگی ها

۱۱- یک شیشه ماده ضدعفونی کننده (مرکورکروم ساولن- بتادین)

۱۲- قرص مسکن یا سرما خوردگی معمولی یا آسپرین یا گریپن

۱۳- شربت ضد اسهال یا قرص لوموتیل

۱۴- سرم ضد سم و کزاز

۱۵- چسب یک حلقه

۱۶- سرم قندی ۵ % یا نرمال سالین یا رینگر یک لیتر

 

 منبع : پدیدا بزرگترین مرجع علمی ایرانیان

 

ارسال نظر